De Kaapverdische eilanden zijn voor velen nog onbekend. De eilandengroep, gelegen voor de kust van Senegal, wordt echter steeds populairder bij de westerse toerist. Je kunt er namelijk prachtige wandel- en fietstochten maken, maar ook heerlijk luieren op de uitzonderlijk mooie witte stranden van Boa Vista.

Kaapverdië is een oud-kolonie van Portugal. De eerste nederzetting Cidade Velha stamt uit 1462, en ligt vlakbij de nieuwe hoofdstad Praia op Santiago. In het prachtig gerestaureerde dorpje waan je je echt terug in de tijd. De ontdekkingsreiziger Charles Darwin was ook onder de indruk van alle rijkdommen en de diversiteit van alle plant- en diersoorten op de verschillende eilanden.

De naam Kaapverdië, wat in het Portugees Cabo Verde genoemd wordt, staat letterlijk vertaald voor “groene kust”. Vooral de eilanden Sao Antao en Sao Nicolau komen voor deze betiteling in aanmerking. De overige eilanden zijn wat minder groen. Elk eiland heeft zijn eigen karakter. De eilanden zijn volgens veel geleerden ontstaan door vulkanisme, toch zijn er ook aanwijzingen dat sommige eilanden ooit deel uitmaakte van het vast Afrikaanse continent. Studies naar deze beweringen staan echter nog in de kinderschoenen.

Toerisme & Eco-toerisme

Momenteel zitten de eilanden in de tang van het opkomende toerisme, net als zoveel andere ontwikkelinglanden. Enerzijds is elke “buitenlandse” investering gewenst, maar anderzijds verliest het land zo zijn authentieke karakter. Voor het eiland Sal is het helaas al te laat. Daar lijkt het wel op de volgebouwde Spaanse kust. Je struikelt er over de bouwprojecten, souvenirshops en hamburgertentjes. Iets authentiek zoeken daar is een opgave op zich. Het eiland Boa Vista, ook wel het schildpaddeneiland genoemd, is het volgende slachtoffer geworden. De resort worden uit de grond gestampt. Vooral de luxe RUI-hotelketen heeft het gemunt op de prachtige witte stranden van Boa Vista. Momenteel staat er al 1 resort vlakbij het vliegveld, maar ook zijn de vergunningen al rond om nog twee van deze mega-resorts gebouwd aan de toe nu toe ongerepte stranden aan de andere kant van het eiland.

Toch kan het ook anders in Kaapverdië. Dat laat vooral het groene eiland Sao Antao zien. Dit eiland weet gelukkig tot nu nog de balans te vinden.  Het is vooral geliefd bij wandelaars en fietsers. Er zijn verschillende wandeltochten te maken door prachtige groene valleien. Het bergachtige achterland en de steile westkust zijn uitzonderlijk mooi. Gelukkig is het toerisme hier nog kleinschalig te noemen en zijn er nog geen resorts te vinden. Overnachten doe je dan ook in kleinschalige hotelletjes of pensioentjes.

Vooral vanuit het pittoreske vissersdorpje Ponto do Sol op Sao Antao kun je mooie tochten maken. Een aanrader is de wandeltocht van halve of hele dag langs de oude vulkaankrater.  Verder is het huren van een taxi ook een hele goede optie. Hij brengt je waar je naar toe wilt en zo kun je veel zien. De rit door de bergen met zijn de prachtige valleien en kleine bergdorpjes is fantastisch. Het observeren van het vissersleven in het dorpje zelf is een beleving op zich. ‘s Morgens vroeg komen de vissers 1 voor 1 terug aan wal. Het is superleuk om hun vangsten te bekijken en hoe de vissen worden opgekocht en verdeeld over de dorpsbewoners. Onder de vangsten zijn kreeften, baarzen en grote geelvin tonijnen. Via de plaatselijke excursieverkoper kun je als je wilt zelfs een keer met de vissers mee.

Eilandenhoppen en routes

Wanneer je naar Kaapverdië gaat, ontkom je er niet aan om te gaan eilandhoppen.

De internationale vluchten gaan namelijk altijd via de twee hoofdeilanden. Ik zeg twee omdat in Santiago de Praia de regering zit en het eiland Sal als toeristisch hoofdeiland wordt gezien. De Portugese vliegtuigmaatschappij TAP en de nationale trots van Cabo Verde,  TACV vliegen beiden op deze twee eilanden. Tevens vliegt ArkeFly ook rechtstreeks op het eiland Boa Vista aan tegenwoordig. Dit zijn echter chartervluchten.

Vliegen is de beste optie tussen de eilanden. Alle eilanden, behalve Sao Antao,  hebben een eigen vliegveld. De vlucht kost in het binnenlandse vluchtenpakket van de TACV ongeveer 60 euro per traject. Dit kunnen ook twee vluchten zijn op 1 dag! Houd er wel rekening mee dat je vrij ruim plant, want vertrektijden zijn bij de TACV zeker niet heilig. Vluchten worden geannuleerd, omgezet of krijgen een extra tussenstop. Je bent bij deze gewaarschuwd!

Wil je Kaapverdië echt beleven, verlaat dan zo snel mogelijk Sal en hop verder naar een ander eiland. Elk eiland heeft zijn eigen karakter. Het grootste eiland is Santiago ook wel Praia genoemd. In de gelijknamige hoofdstad is een bezoek aan de markt heel erg leuk. Het is een typische Afrikaanse markt, superleuk om rond te snuffelen en kado’s te kopen. Tevens mag een bezoek aan de oude vestigingsstad Cidade Velha niet ontbreken. Deze eerste nederzetting van Kaapverdië is net buiten de hoofdstad te vinden. Daarnaast zijn de hooglanden van Santiago zeker de moeite waard. Neem een taxi en vraag of hij je via de hooglanden naar het dorpje Tarrafal wilt brengen. Dit is echt een prachtige rit, neem wel iets warms mee, want het kan er fris zijn.

Vanuit de hoofdeilanden zijn bijna alle andere eilanden rechtstreeks te bereizen. Zo ook het vulkanische eiland Fogo. Hier staat de meest actieve vulkaan van de eilandengroep. De natuur en de vergezichten zijn er prachtig.

Vergeet ook zeker Sao Nicolau niet. Dit eiland lijkt op Sao Antao maar is veel minder toeristisch. Dit eiland is net als Sao Antao een wandelparadijs en is in het voor en najaar ook prachtig groen. Naast het hoofdstadje Ribeira Grande is de visserplaats Tarrafal echt de moeite waard om te bezoeken. In het rustige dorpje beleef je het dagelijkse leven. Het aan wal brengen van de vangst, de verkoop van de vis. En het verwerken van de grote tonijnen in de tonijnfabriek. Als je het vriendelijk vraagt krijg je zelfs een kleine rondleiding door het fabriekje, echt een aanrader. Tarrafal is een klein stadje waar wat hoteletjes te vinden zijn en een paar restaurantjes. Het toerisme staat hier nog in de kinderschoenen. Verder is een uitstapje naar het vlakbij gelegen bergdorpje Praia Branca leuk om te doen. Een mooie trip langs de kuststrook en onderweg mooie valleien en berglandschappen.

Culinair & Cultureel

In de culinaire keuken van Kaapverdië vind je begrijpelijk veel vis. Probeer eens de Garoupe, de kleurrijke rifbaarzen zijn echt een heerlijkheid. Natuurlijk mag je de heerlijke gegrilde kreeft en de houtskool gegrilde tonijn niet overslaan.

Het nationaal gerecht van Kaapverdië is toch wel Cachupa, dit bonen/maisgerecht wordt of met varkensvlees of gebakken vis gegeten.  Qua drank is dat overduidelijk Grogue. Deze suikerriet drank is te vergelijken met de bekende Braziliaanse Caprinha. De beste Grogue komt van de eilanden Sao Nicolau en Sao Antao. Op het laatste eiland in Ribeira Grande kun je 1 van de fabriekjes bezoeken. Daar kun je zien hoe deze stroperige drank gemaakt wordt en hoe je deze drank het beste kunt drinken. Zorg wel dat je wat gegeten hebt en niet meer hoeft te rijden!

Veel Kaapverdianen zijn werkzaam in de scheepvaart. Dit komt doordat veel schepen daar een stop maken vanwege de strategische ligging. De eilandbewoners zijn daardoor wereldwijd te vinden, met name in Portugal, Brazilië en Canada. Ook Rotterdam kent een hele grote gemeenschap Kaapverdianen.

Verder is de Muziek van Cabo Verde een begrip, dit komt met name door de zangers Cesaria Evora. Haar prachtige nummers hebben de gehele wereld veroverd. Momenteel is de zangers uit Mindelo woonachtig in Parijs en treed zij helaas nog zelden op in Kaapverdië zelf.

Tekst & Fotografie: Harold Versteeg - www.PhotoFresh.nl 

Do’s:

Bezoek de eilanden Sao Nicolau en Fogo.

Ga ook naar het prachtige binnenland van Santiago de Praia.

Geniet van het vissersleven in Ponto do Sol (Sao Antao)

Rust uit op de prachtige stranden van Boa Vista of Maio.

Huur een taxi voor een dag en ontdek de binnenlanden van de eilanden.

Don’ts:

Sla het toeristische Sal over

Facts:

Ligging: voor de kust van Senegal

Aantal eilanden: 10 bewoonde eilanden

Inwoners: 430.000

Taal: Kaapverdisch/Creol, Portuguees

Valuta: Kaapverdische Escudo

Eten & drinken: Chachuppe en vis en Groque

Vliegmaatschappijen:

TAP via Lissabon … per week

TACV, rechtstreeks .. per week

ArkeFly, chartervluchten

Beste reistijd: voorjaar en najaar

Tip:

Eten in Mindelo (Sao Vincente)

Slapen in Punto do Sol (Sao Antao)

Eten in Punto do Sol (Sao Antao)

Vliegroutes

Let op!

 Visumplicht

Colombia is een van de mooiste landen van Zuid-Amerika. Het is een nog ongerept land vol prachtige natuurschoon en eeuwenoude culturen, prachtige stranden en pittoreske plaatsjes, waar de goedlachse en warme bevolking een vreemdeling graag in de armen sluit.

De noordelijke kustplaats Cartagena de Indias is een absoluut veilige stad met eeuwenoude historie. Daar gaan we op zoek naar onbekende kleuren, geuren en – vooral - de Latijns Amerikaanse sfeer….

In het romantische Cartagena lijkt de tijd te hebben stilgestaan. In deze dampende kustplaats vol contrasten heerst luidruchtige, Caribische vrolijkheid. Het historische centrum is één groot natuurmonument en dat in een sfeer van kleuren, geluiden, broeierigheid, intriges en schandalen. Terwijl de radio rept over autobommen, brute moorden en verdwijningen, dansen zwarte macho mannen in licht gekleurde pakken en  vrouwen in ultra strakke broeken tot diep in de nacht de vallenato.

En niet te vergeten de cumbia, het nationale ritme van Colombia want muziek maakt een belangrijk onderdeel uit van het dagelijkse leven in dit land. Cartagena wordt ook wel de ommuurde stad genoemd. Uit de 470 jarige historie blijkt een hevig woedende strijd tussen Spanjaarden en Engelsen om het bezit van de stad. Die strijd werd destijds op zee en in de vele baaien die Cartagena rijk is, uitgevochten. Bouwwerken die aan die tijd terug doen denken zijn de forten en de oude stadswallen.

Kleuren en geuren

De pastelkleurige koloniale huizen in Cartagena hebben balkonnetjes met bloemen. Overal in de stad vind je pleinen en parkjes waar je in de schaduw kunt ontsnappen aan de verzengende Caribische hitte. Wel word je voortdurend aangeklampt door straatverkopers en bedelaars. Ze lopen overal rond en zitten op iedere hoek van de straat. Of aan de kust, waar je als buitenlandse toerist echt geen moment met rust gelaten wordt. Daar struinen verkopers de stranden af om hun waren aan te prijzen. Muzikanten komen langs om voor weinig geld een half uurtje voor je te zingen.

Enorme negerinnen met grote ijzeren schalen met fruit op hun hoofd lopen op en neer om hun sappige fruitsalades aan de man te brengen. Gehuld in de eigen klederdracht proberen ze je een bord vers fruit te verkopen wat ze ter plekke schillen. Als beloning mag je met zo’n kleurrijke dame op de foto en dat levert weer een mooi plaatje op. Kleuren, daar gaat het vooral om in Cartagena en dat zie je vooral in het oude centrum. Allerlei duwkarretjes met drankjes kom je tegen. Een bekertje vers mandarijnensap blijkt een oase in een verschrikkelijke hitte.

De fleurige bedrijvigheid is opvallend. T-shirts, armbandjes, Colombiaanse sigaren en voor ons onbekend fruit kom je het meest tegen. Maar ook sieraden, tekeningen en overhemden gaan grif van de hand. Op ontdekkingsreis door de stad kom je in een straatje waar schoenlappers achter hun handdraaimachines hun werk doen. Verderop kom je een paar tafeltjes tegen met ouderwetse schrijfmachines waar ongeletterde of ongeïnspireerde individuen hun brieven kunnen laten typen.

In Cartagena lijkt de tijd te hebben stilgestaan. In het oude centrum dan, want in Boca Grande bij het strand heerst duidelijk de Amerikaanse invloed: grote hotels, dure restaurants en exclusieve winkels. Daar kun je je tegoed doen aan prijzig eten en dure koopwaren. Nee, geef mij maar de oude stad, daar is ook veel meer leven. Een ritje met de bus is in Cartagena een beleving op zich. De bussen zijn particulier, vaak mooi beschilderd en behangen met gordijntjes. Altijd hangt er wel een man uit de deur die de klanten binnenroept. Ook in de avonduren is er volop leven in de stad, vooral tijdens de nationale feesten.

Colombianen houden van feesten en dat gaat vaak door tot diep in de nacht, wanneer de een na de ander het door uitputting of drank opgeeft. Er wordt gedanst, gezongen, gepraat en iedereen geniet met volle teugen.De eerste stralen van de ochtendzon betekenen voor velen de terugkeer naar de realiteit. Het weer opgeslokt te worden door het leven van alledag.

Door Anneke Ruys

Dat zie je niet elke dag: het grootste passagiersvliegtuig ter wereld dat zomaar op Schiphol landt. Donderdagochtend was het zover: de aankomst van de Airbus A380 en wij waren erbij!

In de omgeving van de Polderbaan bij Schiphol zag het zwart van de mensen, allen met een fotocamera in de aanslag om de reus vast te leggen.

Honderden vliettuigspotters wilden geen glimp missen van de aankomst van de A380 die in de ochtend op Schiphol landde. Het ging om een proefbezoek waarbij de operationele afhandeling van de ontvangst van het grootste toestel ter wereld wordt getest. De Airbus kwam vanuit Toulouse en vertrekt donderdag weer.

Ook onze speciale fotograaf Ton Smulders was erbij om de gebeurtenis voor jullie van heel dichtbij vast te leggen.

Kijk mee met de foto’s!

Suriname is het enige land in Zuid-Amerika met Nederlands als voertaal. Er wonen nog geen half miljoen mensen met wortels in vele werelddelen. Het wordt vaak ‘one of the best kept secrets in the Caribbean’ genoemd. Natuurschoon, watervallen, historische gebouwen en een vriendelijke bevolking: dát is Suriname.  Maar buiten Paramaribo begint de echte schoonheid van Suriname: daar waar de mysterieuze jungle zich opent en het avontuur wacht.

Sterke band

 De eerste kennismaking met Suriname is de luchthaven J.A. Pengel, beter bekend als ‘Zanderij’. Je voelt meteen de vochtige warmte in je kleding kruipen, zodra je de vliegtuigtrap betreedt. ‘Welkom in Suriname’ klinkt het en het is vast welgemeend. Want Suriname is in alle opzichten een warm land. Al bij aankomst doet de bevolking je er thuis voelen. Is het de taal, de opvallend sterke band met Nederland? Dat laatste is zeker voelbaar in de hoofdstad Paramaribo, waar je overal een vleugje Nederland voelt. Na de oase van rust in het Residence Hotel bij de Surinamerivier is het even wennen aan het drukke, statige Krasnapolsky. Eén voordeel: je zit er wel hartje centrum. Nederland leeft in Suriname en onder de Surinamers en zo kun je bij een stadswandeling zomaar een Blokker of een Zeemanwinkel op je weg tegenkomen.

Gevarieerde keuken

 Een klein stukje Nederland in de verre tropen en dat is best wel een apart gevoel. De eerste indruk die je krijgt van Paramaribo is meer die van een groot dorp, dat nog steeds de sfeer van een koloniaal provinciestadje uitademt. Er zijn maar weinig landen ter wereld die zo’n gemengde bevolking kennen als Suriname. De grootste groepen zijn de Creolen, de Hindoestanen en de Javanen naast de Bosnegers, Joden, Chinezen en Libanezen. Opvallend is dat de onderlinge verschillen niet erg groot zijn en dat de bevolkingsgroepen meer en meer gebruiken en gewoontes van elkaar overnemen. Het stadsleven speelt zich voornamelijk af in en rond de centrale markt aan de Surinamerivier. Langs het water (en een stuk verderop in de gezellige restaurantjes) vind je vele eetstalletjes, waar je kennis kunt maken met Suriname’s overheerlijke en uiterst gevarieerde Javaanse, Creoolse, Hindoestaanse en Chinese keuken.

In het oude centrum vormen de musea en koloniale architectuur in Paramaribo – met de kenmerkende houten huizen – voor een aangename kennismaking met de geschiedenis van de stad.

Paradijsje

Alles wordt anders wanneer we in het vliegtuigje stappen voor onze spannende bestemming in het ongerepte Surinaamse binnenland: Awarradam. En dat gebeurt natuurlijk onder de bezielende leiding van onze gids Sean Dilrosun. We vertrekken vanaf het lokale vliegveldje Zorg en Hoop, midden in het centrum van Paramaribo. Daar worden we in groepen gewogen, samen met onze handbagage, om te voorkomen dat het vliegtuigje overbelast raakt. Dan is het een 45 minuten laag vliegen boven de jungle en over het stuwmeer van Brokopondo. Vanaf de bestemming Kayana – waar het vliegveld uit een airstrip op een groot grasveld bestaat - gaan we verder per korjaal. En dat is een lange, smalle, uitgeholde boomstam, voorzien van een krachtige buitenboordmotor. We krijgen een goed beeld van alles wat zich op het water afspeelt: wassende vrouwen, badende kinderen en vissersbootjes die af en aan voeren. Maar laat een ding duidelijk zijn: geen foto’s!

Oase

 De dorpsbewoners zijn helemaal niet gesteld op onze klikkende camera’s. Op een eilandje midden in de Gran Rio ligt ons paradijsje Awarradam, met een tiental huisjes waar toeristen een tijdelijke verblijfplaats vinden. De vriendelijke Marrons van de Saramaccaanse stam heten ons welkom in traditionele stijl. Daar hoort een heerlijke maaltijd bij, gemaakt uit voedingsmiddelen uit de directe omgeving. Het ultieme junglegevoel komt snel wanneer je vanaf de veranda van je huisje de ogenschijnlijk stille rivier overkijkt. Dan neem je de geluiden in je op en zweeft weg op een oase aan natuurgeluiden.

Stroomversnellingen

De volgende dag staat er eerst een korte jungletrek op het programma. Daar leren we alles  over de geheimen van de Surinaamse natuur  (die helaas maar weinig exotische dieren huisvest). Daarna staat er een mooie riviertocht op het programma. Tussendoor laten we ons masseren door de kleine watervalletjes die de rivier rijk is en over de rotsen naar beneden kletteren. Dan staat de korjaal weer klaar om ons te vervoeren over de brede, bruingele rivier. De bootsman blijkt de rivier met haar vele stroomversnellingen goed te kennen en loodst de van oranje zwemvesten voorziene toeristen veilig door de stroomversnellingen. De donkergroene jungle vormt aan weerszijden een ondoordringbare muur van groen. En dan leggen we aan in een Saramaccaans dorpje, waar de mensen dank zij de moeilijke bereikbaarheid van de streek, grote delen van hun unieke cultuur wisten te behouden. Het is de eenvoud waarin deze gemeenschappen leven die opvalt.

No foto's!

De houten huisjes, de kleurrijke kleding, de onschuld van de rondhuppelende kinderen en de rituelen waarin we terecht komen vormen een prachtig schouwspel. ‘No make me foto!’ is het nadrukkelijke advies in het dialect en daar dien je je aan te houden. En dat is niet gemakkelijk als je als enthousiaste fotograaf deze mooie taferelen maar wat graag op de kiek zet. De avonden in het dorp vormen een bijzondere gebeurtenis. Daar worden we getrakteerd op zang en dans van de lokale bevolking: trommels, hout en flessen: het ritme is alom aanwezig en mannen en vrouwen klappen vol overgave het ene na het andere Saramaccaanse lied. Opvallend is het aangeboren gevoel voor ritme dat alom aanwezig is. Onderweg terug in de korjaal ebben de laatste klanken van de Saramaccaanse smartlappen langzaam weg. En dan zijn wij zijn weer een onvergetelijke ervaring rijker.