Ntjam Rosie is een artiest in de meest brede zin van het woord. Zangeres en songwriter. Ze draagt muziek als kunst uit en dat levert mooie liedjes op die gedragen worden door een krachtige stem die alles aankan. Een gesprek met deze bijzondere dame uit Rotterdam.

Door Anneke Ruys

Hoe zou je je muziek omschrijven?

Dat is een moeilijke vraag. Er zitten allerlei stijlen in mijn muziek. Jazz, Afro, pop maar ook meer dan dat. Soul, jazz en wereldmuziek smelten samen tot een bijzondere muziek melange. Voor mij zijn ook de teksten erg belangrijk. Ik wil wat te zeggen hebben met mijn muziek.

Waar haal je je inspiratie uit?

Ik raak geïnspireerd door Westerse en Afrikaanse culturen. Door dingen die ik om me heen zie, beleef en voel. Mijn geloof is ook een belangrijke inspiratiebron. Ik ben God iedere dag weer dankbaar voor het talent dat hij me heeft gegeven.

Je komt oorspronkelijk uit Kameroen. Welke herinneringen van daar zijn jou het dierbaarst?

Kleuren, geuren, mensen, landschappen en het eten daar. Ook de kleine dorpjes bijvoorbeeld de plaats Sonkoe in het zuiden van Kameroen, waar ik geboren ben.  Het zijn allemaal dingen die je op de een of andere manier terughoort of voelt in mijn muziek.

Wat betekent je naam Ntjam Rosie?

Eigenlijk zit er niet echt een betekenis achter. Ntjam is mijn Afrikaanse naam en Rosie mijn Europese. Africa meets Europe! Ik ben al sinds mijn negende in Nederland, maar mijn roots liggen in Kameroen.

Hoe ben je in de muziek terechtgekomen?

Als klein meisje al had ik grote dromen. Ik wist dat ik niet in dat kleine dorp in Kameroen zou blijven. Showbizz, tv, radio, dansen en kunsten vond ik prachtig. Na de middelbare school heb ik in Nederland auditie gedaan voor Codarts Muziekacademie in Rotterdam. Toen ik daar voor de eerste keer afgewezen werd besloot ik mijn droom vaarwel te zeggen en ik ging CMV studeren. Op mijn negentiende heb ik muziek toch weer opgepakt. Ik werd daarna aangenomen voor de studie Zang aan de Wereldmuziekafdeling van Codarts.

En toen brak je meteen door.

Nee, zo ging het niet. Het heeft jaren geduurd voor ik vond dat ik klaar was voor een tweede auditie bij Codarts. Ditmaal wist ik de commissie te overtuigenvan mijn talent. In de vijf jaar dat ik daar studeerde heb ik mijn eerste plaat op eigen naam opgenomen en uitgebracht via Appletreerecords. Ik schrijf en componeer mijn liedjes. Ik ben niet alleen muzikaal maar ook zakelijk ingesteld en ben daarom onafhankelijk aan de weg aan het timmeren. Met een geweldig team. Daarnaast ben ik ook muzieklerares en dat vind ik heel erg leuk om te doen.

Wat is het belangrijkste dat je je leerlingen bijbrengt?

Ik probeer een beetje streng voor ze te zijn want je wordt niet zomaar artiest. De muziekleraren die ik zelf had hebben mij ook goed voorbereid. Ik ben hen nog steeds erg dankbaar voor alles wat ik geleerd heb. De muziekindustrie is hard en het is goed om je voor te bereiden op alle tegenslagen. Je moet vooral uniek en authentiek zijn wil je echt wat bereiken.

En je hebt zelf al veel bereikt.

Ik ben trots op mijn twee albums: Atouba uit 2008 en Elle dat eind 2010 uitgekomen is en genomineerd werd voor de Edison Jazzism Publieksprijs. Mijn album heeft in de Album Top 100 gestaan en werd ook in Japan, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk en Engeland uitgebracht. Vorig jaar stond ik op het prestigieuze North Sea Jazz Festival, een hele bijzondere ervaring. Ik heb veel geleerd.Muziek is kunst en dat groeit met je mee als persoon. Ik bén mijn kunst.

Dit jaar is een bijzonder jaar voor je.

Elke fase in mijn muziek is belangrijk. Dit jaar doe ik verschillende internationale optredens, in Duitsland, UK, Estland, Zwitserland en Turkije. Momenteel ben ik bezig met mijn derde plaat die volgend jaar uitkomt. Het zijn spannende en leuke tijden.

Wat kun je vertellen over je nieuwe CD/DVD Ntjam Rosie Live at Grounds.

Het is mijn eerste live CD/DVD. Het album is opgenomen in The Grounds in Rotterdam. Zes tracks van mijn album Elle werden daar opgenomen voor een live publiek. Het was een speciaal optreden en ik ben blij dat er een opname van gemaakt is. Het dubbel live album/DVD wordt alleen verkocht tijdens live optredens en via de website www.ntjamrosie.nl. Als je wilt zien en horen hoe ik live klink moet je mijn album zeker kopen.

Wat hoop je nog te bereiken met je muziek?

Ik wil mensen tot rust brengen met mijn muziek en hen vrolijk maken. Als je verdrietig wordt van mijn muziek dan hoop ik dat het je in ieder geval beweegt om iets goeds te doen. Daarnaast wil ik graag heel succesvol worden, ook in het buitenland en overal optreden. Ik wil mezelf blijven uitdagen en nog heel veel mooie albums maken. Maar bovenal wil ik mijn God blijven behagen met hetgeen dat ik doe.

Fotografie: Anneke Ruys

Twee jaar na Balloon Over Paris is Elske DeWall nu terug met Brave, een overtuigend album met een opmerkelijke groei. Gooddayz had een diepte interview over Elske’s nieuwe plaat en nog veel meer zaken.

Door Anneke Ruys

Een nieuw album. Dat betekent weer een spannende periode.

Ja dat vind ik natuurlijk ook! Brave klinkt weer heel anders dan Balloon Over Paris en dat moet ook. Ik heb zelf heel erg genoten van het opnameproces: het schrijven van de liedjes, het opnameproces in de studio en het musiceren met mijn band. Ik hoop dat de mensen er net zo blij mee zijn als ikzelf.

Hoe schrijf jij meestal?

De meeste liedjes beginnen op de gitaar. Als de muziek er is dan schrijf ik de tekst erbij. Stains On My Heart ging anders. Ik had een banjo gekregen waar ik nog niet op kon spelen. Dat was dan ook een hele uitdaging. Na wat oefenen speelde ik er wat op en probeerde erbij te zingen. Uiteindelijk is daar een mooi en gevoelig nummer uit ontstaan.

Staan er alleen eigen liedjes op het album?

Nee ook een paar nummers van anderen. mensen denken soms dat een liedje wat van een ander is niet dezelfde emotionele lading kan hebben. Daar ben ik het niet mee eens. Ik ben zelf ook een enorme muziekliefhebber. Als een liedje me aanspreekt en me raakt dan kan ik het ook zelf opnemen. Temptation van John Waits is zo’n nummer. Daar heb ik een eigen versie van gemaakt waar ik erg blij mee ben.

Tussen je vorige plaat en deze zit precies twee jaar. Hoe kijk je terug op je succes?

Eigenlijk sta ik daar veel te weinig bij stil realiseer ik me nu. Ik heb vele mooie momenten beleefd, van op het podium staan op North Sea Jazz met Jonathan Jeremiah tot optredens op vele andere festivals en in ontelbare zalen. Ook herinner ik me nog goed de rode loper waar ik overheen liep toen een van mijn liedjes voor de film Alle Tijd werd gebruikt. Een hele mooie tijd dus die ik voor geen goud had willen missen.

Wat vindt je familie van je succes?

Ze leven erg mee met alles wat er gebeurt. Vooral mijn moeder die hele plakboeken bijhoudt van alles wat ik gedaan heb. Ook mijn zus is erg blij en trots. Net als ik op haar trouwens. Ze zingt in het achtergrondkoor in mijn band en dat vind ik nog steeds fantastisch. We zijn heel erg close en ik ben blij dat we op deze manier onze muziek kunnen delen.

Geven jullie elkaar ook advies?

Dat gebeurt regelmatig ja. Toen ik met mijn nieuwe album aan de slag ging raadde ze me aan om ook iets met gospel en soul te doen. Vroeger zei ze al dat ik goed gospel- en soulachtig kon zingen. Toen al vroeg ze zich af waarom ik daar niets mee deed. Dat was gewoon omdat ik toen nog erg onzeker was over mijn zang. Nu heb ik het gewoon gedaan. Sorry en The Ground  hebben een soul-gospel tint. Het klinkt erg goed en ik ben daar toch wel een beetje trots op. Brave als titel gaat daar ook een beetje over: je moet moed hebben om artiest te zijn.

Je wordt binnenkort tante he?

Ja mijn zus is momenteel in verwachting van een tweeling. Dat vind ik echt heel erg leuk om mee te maken. We leven met de hele familie erg mee en verheugen ons op het nieuwe leven dat eraan komt. Al ga ik mijn zus wel missen in de band als ze met zwangerschapsverlof gaat. Natuurlijk hoop ik haar daarna snel weer in de band te mogen verwelkomen.

Wat is het mooiste van muziek?

Alles eigenlijk en natuurlijk vooral de optredens en het steeds weer op een ander podium staan voor een verschillend publiek. Je staat er soms ook niet bij stil hoe belangrijk jouw liedjes ook voor anderen kunnen zijn. Ik kan er erg door geraakt worden als me dat ook verteld wordt. Mensen putten troost uit een liedje wat jijzelf geschreven hebt en dat vind ik toch wel heel erg bijzonder.

Wat mogen we de komende tijd van jou verwachten?

Het album komt over een paar daagjes officieel uit. De reacties zijn nu al positief dus daar ben ik blij mee. Ik ga de komende maanden weer heel veel optreden: zomerfestivals en in het najaar een uitgebreide tour door Nederland. Ik ga gewoon een mooie periode tegemoet. Dat wordt puur genieten, dat weet ik nu al!

Het album Brave van Elkse DeWall verschijnt op 11 mei. Rond de release geeft Elske 2 concerten: 11 mei in Romein, Leeuwarden + 13 mei in People's Place, Amsterdam.

www.elskedewall.nl

Foto's: Stef Nagel

Live foto: Sander van den Berg

Na een sucesvolle periode met de band Leaf is Annemarie Brohm nu aktief als soloartiest Anny. Met een koffer vol ideeen en een bak vol inspiratie gaat Anny de wereld overtuigen van haar ongetemde inspiratie.Een interview met deze gedreven zangeres.

Door Anneke Ruys

De band Leaf blijft onlosmakelijk verbonden met de vrolijke zomerhit Wonderwoman (Why Is Life So Boring). Die band ging twee jaar terug ter ziele en nu werkt Anny! aan haar solocarriere. Die leverde al twee mooie singles op: My Man en de aankomende hit Dirty Wonderful Mistake. Anny mijmert nog even over haar periode met Leaf. ”Ik kijk met een mooi gevoel terug op de band Leaf. We hebben fantastische momenten meegemaakt en veel van elkaar geleerd. Toch wilden we verder groeien, nieuwe wegen inslaan. Dat leidde uiteindelijk tot die onvermijdelijke breuk, nu twee jaar terug. Het was niet makkelijk voor ons allemaal, maar het was een onvermijdelijk proces. Voor mij leverde het in ieder geval weer nieuwe inspiratie op. Het motiveerde me om op zoek te gaan naar een eigen geluid, een nieuwe boodschap en vooral teksten schrijven voor mezelf. Ik ben altijd al iemand geweest die graag uitdagingen aangaat. Nu ben ik helemaal op mezelf aangewezen en ga helemaal voor een nieuwe droom”.

Motivatie en inspiratie

Annemarie Brohm anno 2012. Voor mij in Amsterdam zit een zelfverzekerde zangeres die goed in haar vel zit. Ze zit vol motivatie en nieuwe ideeen en die stopt ze graag in haar nieuwe muziek. “Vlak nadat Leaf stopte heb ik al mijn frustraties, maar ook mijn ongelimiteerde positiviteit gepakt en heb die gestopt in nieuwe liedjes. Ze vloeiden met gemak, ik stroomde over van de inspiratie. Uiteindelijk resulteerde dat in 36 liedjes, geschreven met verschillende co-writers”. Opvallend was dat alle liedjes die Anny! geschreven had een verschillende sound en stijl kennen. Ze moest dan ook op zoek naar een producer die de nummers ook muzikaal kon vorm geven. De keus viel op de Deense Jonas Filtenborg. Samen met hem ging Anny! aan de slag. Ze moesten een band samenstellen, repeteren, opnamen, mixen, bijschaven….uiteindelijk kwam er een album uit waar momenteel nog aan geschaafd wordt. Dat album zal in mei het licht gaan zien.

Compleet

Wanneer je de single My Man hoort laat die een kant zien van Anny! die we tot nu toe niet kenden. De zangeres laat er een mooie rockstem horen met een rauw bluesy kantje. “Het nummer beschrijft het verlangen naar een partner op het moment dat je zoveel hebt om samen te delen. Een zoektocht naar het ultieme geluk: die ene persoon die je wereld compleet maakt. Maar ook de nieuwe single 'Dirty Wonderful Mistake' heeft een bijzondere klank. Echt zomers, je wordt er helemaal vrolijk van”. Een ding is nu al duidelijk: van Anny! gaan we de komende tijd nog veel horen. “Ik ben een en al positiviteit. De komende tijd hoop ik op vele podia en festivals te staan. Ik kom jullie daar vast wel een keer tegen”.

Foto's Isabel Nabuurs

De nieuwe single van Anny heet ‘Dirty Wonderful Mistake’.

‘Dirty Wonderful Mistake’ is beschikbaar in iTunes

Lees Anny’s nieuwe blog over ‘Dirty Wonderful Mistake’op annymusic.nl

Meer informatie en contactgegevens op

WWW.ANNYMUSIC.NL

De Welshe band Manic Street Preachers is al decennia lang 'going strong'. Op hun laatste album neemt de band haar luisteraars mee op een muzikale reis van 15 jaar Manics.

Rondom Manic Street Preachers heeft altijd een waas van mysterie gehangen. Daar is vooral de nooit opgehelderde verdwijning van songwriter en gitarist Richey Edwards debet aan. Op 1 februari 1995 vertrekt de muzikant uit het Embassy Hotel in Londen. Daarna is er geen spoor meer van hem vernomen. Alleen zijn auto wordt drie dagen later gevonden bij een tankstation in de buurt. Manic Street Preachers zijn – net als in 1988 toen bassist Flicker de band verliet en Edwards zich bij de band voegde – wederom een drietal. Het betekende zeker een zware domper voor de band die er zelfs serieus over dacht om te stoppen. Het was de familie van Richey die de Manics motiveerde om verder te gaan. De band stond op en ging verder waar ze gebleven waren.

Alternative rock

De glam punk die de band tot dan toe speelde groeide langzaam uit tot alternatieve rock.In 1996 kwam het eerste album uit van de Preachers zonder Edwards. Heel wrang, maar ‘Everything Must Go’ bleek een doorslaand succes. De verkoop schoot omhoog en de band werd opeens in één adem genoemd met Oasis. Politiek, de maatschappij, de teloorgang van de arbeidersklasse. Het zijn allemaal onderwerpen die centraal staan in de muziek van ‘The Manics’. Zanger en gitarist James Dean Bradfield (1869) is dan ook een socialist in hart en nieren en een voorvechter van de mensenrechten. “Politiek is altijd een belangrijke spil van mijn leven geweest. Een arbeiderskind uit de grauwe mijnwerkersbuurten van de stad Pontypool. Ik ben een idealist en geloof in wereldverbetering. De wereld van nu waarin alles draait om facebook en Twitter en het aantal vrienden wat je daar scoort daar heb ik niets mee. Laten we hopen op andere tijden” aldus de zanger in een interview in een Brits magazine. De frontman van een extreem succesvolle band die ook op het podium met zijn ‘Manics’ voor authenticiteit gaat. Een ‘working class band’ zoals Bradfield de Manics ook maar al te graag noemt.

Honest music

“Gelukkig bestaat er nog eerlijke muziek. Als je ervoor kiest tenminste. Wij zijn drie vrienden die samen muziek maken en idealen delen. Mannen die gaan voor vinyl, de platenhoezen, de echte instrumenten en de versterkers. Vaak staan we met bands op het podium die alleen hun laptops installeren en klaar. Dat zal je bij ons echt nooit zien” is ook een veel gehoorde uitspraak en je weet dan dat Bradfield het meent uit de grond van zijn hart. De meest recente plaat van Manic Street Preachers is ‘National Treasures – The Complete Singles’, een dubbele cd verzamelaar met daarop 30 songs. “21 jaar Manics. Dat is toch een moment om groots te vieren!. Toen we de band in 1986 oprichtten werd ons een kort bestaan voorspeld. En kijk we zijn er nog steeds, inmiddels met tien studio-albums op onze naam, naast deze verzamelaar en een aantal mini-albums en compilaties.  Dat mag toch best een bijzondere prestatie genoemd worden” (AR)

www.denhaagcentraal.net

DJ, presentator, radio- en tv-maker, ondernemer en investeerder Erik de Zwart is een groot treinliefhebber. Zo is hij voorzitter van de Stichting Mat ’54 en was hij de verteller van de populaire animatieserie Thomas de Stoomlocomotief. Nu is hij de vertelstem voor de Omniversum film Rocky Mountain Express.

Door Anneke Ruys

Het is en blijft een bijzondere ervaring: een film of documentaire ‘beleven’ in het Omniversum. Achteruit geleund in je comfortabele stoel laat je je overrompelen door het immense beeld dat op je af komt en waar je helemaal in getrokken wordt. Het is bij vlagen zó echt dat je het gevoel hebt alsof je ín de film zit in plaats van daarbuiten. Dat is dank zij het 840 m2 grote scherm van koepeltheater Omniversum, uitgerust met 36 luidsprekers, zeskanaals digitaal geluid en zes subwoofers voor voelbaar lage tonen. De nieuwste grootbeeldfilm in het Omniversum draagt als titel Rocky Mountain Express. Daarin worden de kijkers meegenomen op een reis langs adembenemende uitzichten op de Rockies.

Passie voor treinen

De film vertelt het epische avontuur van de eerste Canadese transcontinentale spoorweg. Erik de Zwart is de vertelstem bij de film en de aangewezen persoon om dit te doen. “Treinenliefhebber? Wat heet! Ik ben een echte fanaat. Al van kleins af aan heb ik een passie voor treinen, vooral stoomtreinen maar ook electrische exemplaren uit latere periodes. Vroeger had ik een oom die er helemaal gek van was. Die stak mij aan met zijn enthousiasme en nog steeds ben ik er wild van. Inmiddels ben ik voorzitter van Stichting Mat ’54. We reviseren momenteel een oud treinstel uit 1954, dat in 1960 op de spoorlijn is gekomen. Dat proberen we nu op te knappen en hem zijn oorspronkelijke groene kleur terug te geven. Echt heel mooi om te doen!”. De Zwart is ook erg enthousiast over de film ‘Rocky Mountain Express’ .

“Toen ik gevraagd werd om de vertelstem te doen zei ik daar meteen ‘ja’ tegen. Ik heb hem nu een paar keer gezien. Het is mooi in beeld gebracht met twee camera’s: eentje voorop en de andere aan de zijkant en vanuit een helikopter. De manier van filmen is heel bijzonder. Als toeschouwer kijk je niet naar een stoomtrein, je bént er een, omdat je er helemaal in op gaat”. Heeft Erik de Zwart zelf wel eens de Rocky-Mountain-treinreis gemaakt? “Nee, maar hij staat wel hoog op mijn verlanglijstje. Canada is een prachtig land met veel ongerepte natuur. Als je dat vanuit zo’n trein kunt bekijken is dat natuurlijk heel speciaal. Ik heb in mijn leven wel veel treinreizen gemaakt.

Favoriete treinbestemming

Mijn favoriete treinbestemming in Europa is Zwitserland. Ik heb die ook een beetje nagebouwd op mijn zonneterras thuis. Vijftien jaar geleden heb ik met vrienden de Transsiberische spoorlijn gedaan. Fascinerend hoe je zomaar een enkeltje Peking in Amersfoort kocht en daarna weken lang onderweg was. Ook was ik in Birma waar ik een deel van het land per stoomtrein aflegde. Heel  bijzonder allemaal”. Erik de Zwart blijft genieten van treinen en alles wat daarom heen hangt. “Dit is een hele mooie hobby, een jongensdroom die waarheid werd. Soms voel ik me nog steeds kind en waarom niet? Dan kan ik echt intens genieten. Tegen de tijd dat ik écht volwassen begin te worden moet ik maar in mijn kist gaan liggen”.

Foto-onderschrift: Rocky Mountain Express neemt de kijkers in een stoomtrein mee op een reis langs adembenemende uitzichten op de Rockies en vertelt het epische avontuur van de eerste Canadese transcontinentale spoorweg. (www.denhaagcentraal.net)

Credits foto’s Erik de Zwart: Fotografie Paul Bergen en Omniversum

www.omniversum.nl