Gisteren 8 april gaf zangeres Adele een concert in Paradiso. Daar liet ze zien dat haar overweldigende stem centraal staat. De rest is allemaal bijzaak.

Degenen die er bij waren gisteren in Paradiso mochten zich gelukkig prijzen. De kaarten voor Adele waren in een paar minuten uitverkocht. Wie nog geen kaartje had was aangewezen op het ‘zwarte’ circuit en moest soms prijzen neerleggen van 250 euro per kaartje.

Of die prijs het waard zou zijn valt over te twisten, maar wel is zeker dat een concert van Adele een bijzondere ervaring is. Adele is echt zo’n grote knuffelbeer die met haar ontwapenende en oprechte manier van doen iedereen inpakt. Zoals wanneer ze daar op een kruk bij de microfoon zit, met enkel de begeleiding van een piano.

Ze is zo lief en kwetsbaar wanneer ze daar een nummer zingt als ‘One and Only’ over een onbereikbare liefde. En dan zouden we bijna die overwelgende blanke soulstem vergeten! Die blaast je omver wanneer je daar staat in een tot de nik gevuld Paradiso, waar de mensen stil zijn en aandachtig luisteren. Uit de autobiografische teksten spreekt verdriet over soms moeizame relaties, zoals bijvoorbeeld in ‘Someone Like You’ of ‘Don’t You remember’.

Gepraat wordt er ook: Adele met het publiek. Daar vertelt ze honderduit over haar moeder, haar hond en haar onbereikbare liefde. Ze pakt een doos koekjes aan, kust een fan en praat over haar nagels die veel te kort zijn (‘ik lijk wel een vent’). ‘Take It All’, ‘Love Song’ (de prachtige cover van The Cure) en als afsluiter ‘Rolling In The Deep’: ze komen allemaal voorbij tijdens het anderhalf uur durende concert. Maar met die afsluiter is het ook meteen gedaan, geen toegift. Precies Adele: altijd bescheiden en wars van alle poespas.

Tekst en foto’s Anneke Ruys